Ustępuje wielkością dzikowi euroazjatyckiemu, którego przedstawiciele osiągać mogą do 200 cm i 320 kg, będąc z drugiej strony większą od świneczki karłowatej, dorastającej 66 cm i 9 kg.
Ciało świni wisajskiej porasta futro. U samic ma ono barwę czarnoszarą, podobnie u osobników młodocianych, u dorosłych samców raczej czarno-płowe. Od głowy ku grzbietowi tworzy ono grzywę, lepiej rozwiniętą u samców przystępujących do rozrodu. Na początku okresu rozrodu rośnie ona, na jego końcu często opada samcowi na pysk, zakrywając mu oczy, a sięga aż do lędźwi. Podobna grzywa nie występuje u pokrewnych gatunków. Na podgardlu widnieją też kępki włosów białego koloru. Na pysku widnieje pas barwy białej, pozwalający odróżnić świnię wisajską od świni samotnej czy filipińskiej, podobny do obserwowanego u świni palawańskiej, od której odróżnić można świnię wisajską po nieobecności brody. Zupełnie inne ubarwienie występuje u pasiastych czarno-pomarańczowobrązowych prosiąt. Czarne pasy są zazwyczaj cztery, z których dwa okalają jaśniejszy grzbietowy pas pośrodkowy, dwa kolejne zaś biegną niżej, bokami. Opisano pewną zmienność ubarwienia dorosłych świń wisajskich zależnie od wyspy. Zwierzęta z Panay były bardziej szare, a mniej czarne na bokach, lepiej wyrażony pas na pysku, a także bujniejszą grzywę.