Gubernia symbirska () – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego i RFSRR we wschodniej Rosji Europejskiej, utworzona ukazem Katarzyny II w 1780 jako namiestnictwo symbirskie, w 1796 ukazem Pawła I przekształcone w gubernię. Stolicą guberni był Symbirsk. Zlikwidowana w 1928.
Geografia Gubernia graniczyła od północy z gubernią kazańską, na wschodzie z gubernią samarską, od której oddzielała ją Wołga (jedynie w dwóch miejscach – naprzeciw Symbirska i Syzrani gubernia obejmowała terytorium na lewym brzegu Wołgi), na południu z gubernią saratowską, na zachodzie z gubernią penzeńską i niżnonowogrodzką.
Powierzchnia guberni w 1897 wynosiła 49 500 km² (43 491 wiorst²). Gubernia w początkach XX wieku była podzielona na 8 ujezdów.
Demografia Ludność, według spisu powszechnego 1897 – 1 527 848 osób – Rosjan (68,0%), Mordwinów (12,4%), Czuwaszy (10,5%) i Tatarów (8,8%).
Ludność w ujezdach według deklarowanego języka ojczystego 1897Pierwszy powszechny spis ludności Imperium Rosyjskiego 1897 – Gubernia symbirska – ludność według deklarowanego języka ojczystego.