Broń pancerna Niepodległego Państwa Chorwackiego – Niepodległe Państwo Chorwackie (NDH), proklamowane przez ustaszy 10 kwietnia 1941 r., nie miało formalnie własnych wojsk pancernych. Faktycznie posiadało jednak sprzęt pancerny, dostarczony przez Niemców i Włochów, których oddziały wojskowe okupowały terytorium NDH.
Początkowo Chorwaci otrzymali 18 lub 22 tankietki polskiej produkcji TK-3 i TKF, 10 tankietek włoskiej produkcji CV3/33 (produkowanych na licencji na Węgrzech) i 15 CV3/35, 4 czołgi lekkie niemieckiej produkcji PzKpfw I oraz niedużą liczbę czołgów lekkich produkcji francuskiej Renault R-35. Chorwaci mieli też kilka improwizowanych pojazdów opancerzonych wyprodukowanych własnymi siłami. Ponadto w Chorwacji zbudowano 4 pociągi pancerne, które przewoziły kilka przestarzałych czołgów lekkich FT-17. Miały one mieszaną załogę chorwacko-niemiecką. 2 z pociągów działały w rejonie Sisak – Sunja – Bihać, a pozostałe 2 w rejonie Tuzli. Czołgi FT-17 były użytkowane także na ciężarówkach. Chorwacka broń pancerna wchodziła w skład zarówno regularnej Chorwackiej Domobrany, jak też Milicji Ustaszy i Policji NDH. W brygadach i dywizjach istniały plutony i kompanie pancerne. Siły pancerne były używane przede wszystkim do celów antypartyzanckich.