Świętokrzyskiej 28 (1909–1913), budynek obecnie nie istnieje, w międzyczasie podniesiony do rangi konsulatu generalnego.
Okres międzywojenny Po odrodzeniu Rzeczypospolitej Portugalia uznała Polskę de iure 21 czerwca 1919, a jej przedstawicielstwo funkcjonowało dalej w tym samym budynku, co konsulat w minionym okresie. Podniesione do rangi poselstwa mieściło się przy ul. Świętokrzyskiej 28 (1919–1924), następnie przy ul. Senatorskiej 37 (1924Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1924–1927), ul. Nowosenatorskiej 2 (1928), ob. ul. Moliera, ul. Foksal 14 (1930–1937Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1937), w pałacu Kronenberga na pl. Małachowskiego 4 (1938), obecnie nie istnieje i w kamienicy w al. Róż 1 (1939). Portugalia utrzymywała do 1945 ambasadora przy rządzie RP na uchodźstwie.
Portugalia utrzymywała też konsulaty: w Gdańsku: przy Dominikswall 12, Wały Jagiellońskie (1925–1931), w firmie Leo Neumann & Herz AG, Textilwaren-Grosshandlung, Elisabethwall 9, Wały Jagiellońskie (1930), Poggenpfuhl 57, ul. Żabi Kruk (1933–1938, Am Johannisberg 6 (ul. Sobótki) (1939–1940), Warszawie: przy ul.