Dziennik Żenia thumb|250px|Kartki z dziennika Tani z jej zapiskami W grudniu 1941 w Leningradzie zaczynało zamierać życie, ustał transport i łączność. Siostra Tani, 32-letnia Żenia, która po rozwodzie z mężem mieszkała samotnie przy ulicy Mochowej, aby dotrzeć do fabryki, w której pracowała, zmuszona była codziennie przemierzać pieszo 7 km po nieodśnieżanych ulicach. Dla zaoszczędzenia sił często pozostawała w fabryce na noc, pewnego dnia nie przyszła jednak do pracy. 28 grudnia odnalazła ją w stanie agonii siostra Nina. Żenia zmarła tego samego dnia dosłownie na jej rękach. Najwidoczniej Tania, obawiając się, że data śmierci siostry może podczas blokady i zawieruchy wojennej ulec zapomnieniu, postanowiła ją gdzieś zapisać. Zrobiła to na podkradzionym lub po prostu wziętym bez pytania notatniku Niny. Notatnik składał się z dwóch części: notesu, gdzie Nina prowadziła swoje zawodowe notatki (pracowała w biurze konstrukcyjnym) i skorowidza, w którym Tania pod literą „Ż” dokonała pierwszego wpisu: