Literatura lapońska, literatura saamska – literatura w języku północnolapońskim, tworzona przez ludność saamską zamieszkującą Sápmi, krainę historyczno-geograficzną w Europie Północnej obejmującą północne krańce Norwegii, Finlandii, Rosji (Płw. Kolski) oraz Szwecji.
Ogólna charakterystyka Literatura saamska nie ma długiej tradycji piśmienniczej, jako że charakterystyczne dla kultury Saamów jest tradycja mówiona. Literatura ludowa opiera się przede wszystkim o baśnie, muzykę ludową, przysłowia i zagadki. Literatura saamska jest obecnie tworzona w różnych językach saamskich.
Specyficznym gatunkiem lirycznym dla Saamów jest joik, który czerpie motywy z legend i baśni. Joik wywodzi się z saamskich rytuałów religijnych, ale współcześnie powstają one, by wyrażać emocje. Joiki są tworzone z okazji ważnych uroczystości, takich jak ślub, pogrzeb.
Zarys historyczny mały|Lapponia autorstwa Johannesa Schefferusa, wydana w 1673 roku, zawiera dwa wiersze po saamsku Za ojca współczesnej literatury lapońskiej uważa się norweskiego Lapończyka Johana Turiego (1854–1936), który książką Muitalus sámiid birra (Książka o Lapończykach) wydaną w roku 1910 osiągnął dużą popularność. Została ona przetłumaczona na język duński, niemiecki, szwedzki, angielski, francuski, włoski, węgierski, fiński i japoński.