Luciano Leggio prowadził ponadto równoległą wojnę z państwem włoskim. O ile ofiarami mafijnej wojny padali wyłącznie ludzie honoru, o tyle opinia publiczna, policja, prokuratura i sąd mieli skłonność pozostawić mafię samej sobie. Nastawienie władz państwowych i kościelnych (reakcja Watykanu w osobie papieża Jana Pawła II) zmieniło się diametralnie gdy od kul i bomb zaczęli ginąć policjanci, sędziowie, prokuratorzy, dziennikarze i politycy.
W zamachach zginęli m.in. prefekt Palermo gen. Carlo Alberto Dalla Chiesa zastrzelony 3 września 1982 r., przywódca sycylijskiej Partii Komunistycznej Pio La Torre zastrzelony 30 kwietnia 1982 r., sędzia Rocco Chinnici (29 czerwca 1983 r. w wyniku wybuchu podłożonej bomby w samochodzie).
Mordowanie urzędników państwowych wbrew mafijnemu zwyczajowi („zabijamy się tylko nawzajem”) – spotkało się z odpowiedzią władz włoskich. Rozpoczęto kampanię antymafijną.
Działania antymafijne Po śmierci polityka Pio La Torre przyjęto ustawę od jego nazwiska (La Torre). Przynależność do mafii stała się sprawą kryminalną, karaną długoletnim więzieniem. Ustawa ułatwiała kontrolę podejrzanych kont bankowych i instalowanie podsłuchów w domach i mieszkaniach mafiosów.