Tym samym, wyostrzając sam podział, mamy dwie grupy: teoretycy i teoretyczki religijni; teoretycy i teoretyczki społeczni.
Pierwsza grupa będzie starała się bronić religii wobec oświeceniowych zarzutów o heteronomię oraz postmodernistycznych o absolutyzm. Innymi słowy będzie próbowała udowodnić czy pokazać racjonalność religii, nie definiując wcale, jak to często czyniono, racjonalności na swój sposób, ale pokazując, że w ramach oświeceniowego pojęcia racjonalności jest również, a może przede wszystkim, miejsce także dla religii. W ramach tej grupy pracują tacy filozofowie jak Charles Taylor, Gianni Vattimo, Jean-Luc Marion, Emanuel Levinas.
Druga grupa będzie starała się pokazać, że religię należy obronić przed nią samą, że istotą religii jest zrezygnowanie z jakiś transcendentnych czy metafizycznych roszczeń i wprzęgnięcie tego (tak poddanego immanentyzacji) dyskursu do pracy społecznej. Tę grupę zasilą głównie nazwiska lewicowo zaangażowanych teoretyków, jak Alain Badiou, Slavoj Žižek, czy katolik Terry Eagleton, ale także mniej zaangażowani, ale ateistyczni Jacques Derrida czy Jean-Luc Nancy.