Zapalenie pępka (łac. omphalitis) – zakażenie rozwijające się w obrębie kikuta pępowiny u noworodków. Objawia się silnym zaczerwienieniem, wydzieliną ropną z nieprzyjemnym zapachem, obrzękiem oraz lokalną tkliwością. W krajach rozwiniętych jest chorobą rzadko spotykaną dzięki sprawnemu systemowi opieki sanitarnej; na terenach uboższych wciąż występuje często i może wiązać się z poważnymi komplikacjami. Zbliżone objawy sporadycznie bywały stwierdzane u osób dorosłych.
Patofizjologia Kikut pępowiny odpada zwykle w ciągu dwóch pierwszych tygodni życia dziecka. Uschnięcie i oddzielenie się przewodu zostaje zapoczątkowane przez skurcz naczyń krwionośnych, prowadzący do wykrzepienia się krwi w ich świetle. Granulocyty obojętnochłonne (będące komórkami żernymi) oddzielają martwą tkankę, nie dopuszczając zarazem do nadmiernego rozwoju drobnoustrojów. Z powyższych względów opóźnione odpadanie pępowiny może świadczyć o zaburzonej czynności układu immunologicznego albo o początkowym stadium infekcji. Bakterie zasiedlające okolice pępka noworodka mają wówczas łatwy dostęp do krążenia układowego. Atakując tkankę podskórną mogą doprowadzić do martwicy, martwiczego zapalenia powięzi lub martwicy mięśni (ang. myonecrosis) przedniej ściany jamy brzusznej.