Skerdylaidas (gr.: Σκερδιλαίδας, Skerdilaídas) (zm. 206 p.n.e.) – dowódca iliryjski, władca części królestwa Ardiajów w latach ok. 218–212 p.n.e., król królestwa Ardiajów od 212 p.n.e. do swej śmierci. Młodszy syn Pleuratosa II, króla Ardiajów.
W r. 230 p.n.e. zmarł starszy brat Agron na zapalenie płuc z powodu nadmiernego picia alkoholu po udanej wyprawie. Wówczas Teuta, wdowa po zmarłym, przejęła władzę nad krajem w imieniu małoletniego pasierba Pinnesa. Tego samego roku regentka wysłała ekspedycję na południe, by potraktowali każde terytorium greckie jako wrogie. Ilirowie spustoszyli równiny nadbrzeżne Elidy i Messenii, w drodze powrotnej przybyli do portu Fojnike, najbogatszego miasta Epiru. Tam wdali się w knowania z załogą celtyckich najemników, liczącą ośmiuset osób. Dzięki ich wsparciu zajęli miasto. Epiroci postanowili odzyskać miasto, ale bezskutecznie. Ilirowie wsparci pięciotysięczną armią, którzy przybyli drogą lądową, spustoszyli północny Epir. Epiroci postanowili poprosić o pomoc Związek Etolski i Związek Achajski. Wtedy niespodziewanie Teuta wydała rozkaz powrotu Ilirom, bowiem postanowiła walczyć przeciwko Dardanom. Skerdylaidas, dowódca iliryjski, zawarł rozejm z Epirotami. Według jej warunków ci mieli wykupić Fojnike i jej obywateli, a Ilirowie odpłynąć z niewolnikami i łupami.