Pałac Letni (ros. Ле́тний дворе́ц), zwany też Pałacem Letnim Elżbiety Piotrownej (ros. Летний дворец Елизаветы Петровны), w Petersburgu – pałac zbudowany w latach 1741–1744 dla cesarzowej Elżbiety, zburzony w 1796 roku z inicjatywy Pawła I.
Historia Początki Pierwsze wzmianki o letniej rezydencji cesarskiej znajdującej się od południowej strony Ogrodu Letniego pochodzą z czasów panowania Piotra I Wielkiego. Teren ten należał do żony cesarza, KatarzynyWilk M., Od Petersburga do Leningradu, Warszawa 1980, s. 30., dla której w 1712 zbudowano tutaj mały pałacyk. W 1731 Franceso Bartolomeo Rastrelli zaprojektował dla cesarzowej Anny Iwanowny jednopiętrowy drewniany pałac z dwudziestoma ośmioma pokojami. Po śmierci cesarzowej, regentka (panująca w imieniu Iwana VI) Anna Leopoldowna nakazała przebudowę pałacu. Nie doszło do niej jednak, gdyż już w 1741 w wyniku zamachu stanu na tron wstąpiła córka Piotra I Wielkiego – Elżbieta, która nakazała zburzyć budowlę by zrobić miejsce dla nowego pałacu.