Jerzy Bronisław Jarosz (ur. 18 sierpnia 1931 w Nagawczynie) – generał brygady Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.
Życiorys Syn Anny z domu Draus i Tadeusza, podoficera nadterminowego 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie. W 1949 ukończył 4 klasy gimnazjum ogólnokształcącego w Krakowie. W latach 1949–1951 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 we Wrocławiu. 30 sierpnia 1951 promowany przez gen. broni Stanisława Popławskiego na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do 97 pułku piechoty w Przemyślu i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. W 1952 został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Gliwicach i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii moździerzy. W latach 1954–1957 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po ukończeniu studiów, jako oficer dyplomowany, został szefem sztabu batalionu, a w 1958 dowódcą kompanii szkolnej pułkowej szkoły podoficerskiej w 14 pułku zmechanizowanym w Tarnowie. Od 1960 roku dowodził batalionem piechoty w 4 Pułku Zmechanizowanym w Kielcach. W 1962 został zastępcą dowódcy 30 pułku zmechanizowanego w Rzeszowie do spraw liniowych.