Pomimo wykonywania przez żołnierzy zadań saperskich polegających na rozminowywaniu izraelskich i arabskich pól minowych, w kontyngencie nie doszło do żadnego wypadku. W 1974 został odznaczony przez Sekretarza Generalnego ONZ Kurta Waldheima Medalem "W Służbie Pokoju" (jako pierwszy oficer ludowego WPJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 69).

W latach 1974–1976 był słuchaczem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. W październiku 1976 objął dowództwo 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki w Legionowie. 5 października 1978 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został awansowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 11 października 1978 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. Dowodzona przez niego 1 Dywizja Zmechanizowana została dwukrotnie wyróżniona przez MON tytułem "Przodującego Związku Taktycznego WP" (1978, 1982). W okresie stanu wojennego (1981–1983) był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. 31 grudnia 1984 roku obowiązki dowódcy przekazał płk. dypl. Zenonowi Poznańskiemu, a sam objął stanowisko zastępcy dowódcy Warszawski Okręg Wojskowego do spraw Obrony Terytorialnej w Warszawie.