W czasie wojny wielokrotnie zmieniała miejsce postoju (lądowiska: Ogrodzieniec, z powrotem Pęchery, Kołbiel, Czerwony Bór, Niepokojczyce, Górniki, rejon Tarnopola, Horodenka), ostatecznie ewakuując się wieczorem 17 września 1939 r. do Rumunii. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych i braku map dowódca, kpt. obs. Eugeniusz Lech, w rejonie Kołomyi rozkazał spalić samoloty i ruszyć całością sił ku granicy rzutem kołowym. Wiadomo o dwóch lotach bojowych wykonanych przez Halickiego. 10 września z dowódcą I plutonu 16 eskadry, por. obs. Janem Lemieszonkiem, poleciał z rozkazami gen. bryg. Józefa Zająca dla dowódcy Armii „Kraków”. W nocy z 11 na 12 września ponownie dostarczył rozkazy Naczelnego Dowódcy Lotnictwa i Obrony Przeciwlotniczej, tym razem dla dowódcy Armii Karpaty.