Natomiast Seweryn Uruski uważa, że pole to jest czerwone i zawiera orła srebrnego. Tak też rekonstruuje herb współczesny heraldyk, Tadeusz Gajl: Na tarczy dwudzielnej w słup, w polu prawym, błękitnym, półksiężyc złoty, nad którym takiż krzyż kawalerski, w polu lewym, czerwonym, miecz srebrny, przy którego rękojeści, z prawej, półksiężyc złoty rogami w lewo. U głowicy, pośrodku, pólko czerwone, kwadratowe, w którym orzeł srebrny. W klejnocie ogon pawi z pięciu piór. Labry czerwone, podbite błękitem. Następny herb, nadany z tytułem baronowskim austriackim, różnił się według Uruskiego przeniesieniem orła do klejnotu i umieszczeniem go na ogonie pawim. Uruski twierdził też, że bezpośrednio nad tarczą powinna być korona, w której opisany klejnot. Natomiast Ostrowski daje nad koroną baronowską jeszcze hełm ukoronowany, a dopiero na nim klejnot. Hefner zaś zrekonstruował ten herb jak zwykły szlachecki. Ostrowski za Hefnerem podaje jeszcze brak półksiężyca przy mieczu oraz labry z prawej błękitne, z lewej czerwone, podbite srebrem.
Przypisy
Kategoria:Herby własne Kategoria:Polskie herby baronowskie nadane w zaborze austriackim