Hipoteza ta rozwijana była m.in. przez Richarda Dawkinsa, Alana Grafena, który stworzył dla niej model matematyczny i udowodnił, że jest to proces ewolucyjnie stabilny i Marion Petrie, która wykazała, że liczba oraz powierzchnia „pawich ok” jest związana odpowiednio z liczbą samic, z którą pawi samiec się parzy oraz z przeżywalnością jego potomstwa. Odnosząc się do tej hipotezy, Geoffrey Miller tłumaczy rozwój ludzkiego mózgu jako wyraźne upośledzenie, które rozwinęło się poprzez dobór płciowy.

Alternatywy do hipotezy upośledzenia stanowią hipoteza ucieczki FisheraRunaway sexual selection leads to good genes, CH Chandler, C Ofria, I Dworkin - Evolution, 2013 - Wiley Online Library, hipoteza kompatybilnościChoosing mates: good genes versus genes that are a good fit, Herman L. Mays Jr and Geoffrey E. Hill, Department of Biological Sciences, 101 Life Sciences Bld, Auburn University, Auburn, AL 36849, USA i hipoteza o "stronniczości sensorycznej" (sensory bias)Sensory Bias as an Explanation for the Evolution of Mate Preferences, Rebecca C. Fuller, David Houle and Joseph Travis, The American Naturalist, Vol. 166, No. 4 (październik 2005), str. 437-446.

Zobacz też dobór płciowy

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Etologia Kategoria:Ewolucja