1943−1989 Po zakończeniu działań wojennych w Ługańsku bilans strat w infrastrukturze tramwajowej był bardzo duży: wysadzono obydwie zajezdnie, zdemontowano 75% sieci trakcyjnej, zniszczono 85% taboru oraz rozebrano linie do Parku Gorkiego i do Ostrej Mogiły. Odbudowa ze zniszczeń wojennych została zakończona w 1958. Pierwszą nową linię zbudowaną po wojnie była linia, która połączyła rejon placu Gorkiego z ulicą Stalingradzką. Linię tę otwarto 30 kwietnia 1957. W latach 60. XX w. otwarto kilka nowych linii: w 1966 do placu Obrony w 1967 do obecnego Szpitala Obwodowego 8 listopada 1965 połączono obydwie sieci tramwajowe dzięki budowanemu od kilku lat wiaduktu nad linią kolejową. W latach 60. XX w. rozpoczęto budowę zajezdni tramwajowej w sąsiedztwie zajezdni nr 1. Zajezdnię tę oddano do użytku w 1968, jednocześnie przeznaczając zajezdnię nr 2 w rejonie dworca kolejowego na zakład remontu tramwajów. Jesienią 1969 oddano do eksploatacji trasę w ulicy Sosjury od rejonu pętli 3. km w kierunku centrum miasta, którą w 1977 przedłużono do placu Gorkiego. W 1973 otwarto linię tramwajową łączącą pętlę dworzec autobusowy z pętlą w ulicy Stalingradzkiej. W 1979 oddano do eksploatacji przedłużenie linii od Pl. Obrony do osiedla Dzierżyńskiego. Dzięki temu sieć tramwajowa osiągnęła długość 92 km.