Historia Świadectwa przypadków postępującej martwicy tkanki łącznej zapisał około 500 r. p.n.e. Hipokrates. W czasach nowożytnych choroba została po raz pierwszy opisana przez chirurga armii Konfederatów, dr Josepha Jonensa w 1871 r. Francuski lekarz Jean A. Fournier w 1883 r. przeanalizował przypadki podobnych infekcji ograniczonych pierwotnie do obszaru krocza. Dr Franklin L. Meleney zidentyfikował kolejne na terenie Chin, gdzie przyczyną okazały się szczepy hemolityczne paciorkowców. W 1951 dr B. Wilson jako pierwszy użył nazwy „martwicze zapalenie powięzi” i zaproponował spójną definicję tego schorzenia.
W przeszłości posługiwano się wieloma, często niejednoznacznymi terminami na określenie podobnych stanów: róża zmartwiająca (ang. necrotizing erysipelas), zgorzel paciorkowcowa (ang. streptococcal gangrene), wysiękowe zapalenie powięzi (ang. suppurative fasciitis), wrzód Meleneya (ang. Meleney ulcer), ostra gangrena skórna (ang. acute dermal gangrene), zgorzel szpitalna (ang. hospital gangrene).
Chorobą było dotkniętych wiele znanych osób, poczynając od Heroda, króla Judei.