Jacek Alojzy Hoszycki OFM (ur. 17 czerwca 1908 w Bismarckhütte, zm. 4 października 1959 w Krosnowicach) – polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin, kapłan, wydawca, ofiara prześladowań w czasach stalinowskich.
Życiorys Alojzy Hoszycki urodził się w rodzinie Jana i Anny zd. Besuch 17 czerwca 1908 w Bismarckhütte (obecnie Chorzów Batory). Nowicjat rozpoczął w wieluńskim klasztorze Prowincji Wniebowzięcia NMP 29 lipca 1926. Tam też złożył pierwszą profesję czasową na ręce prowincjała o. Michała Porady OFM. Po odbyciu studiów filozoficzno-teologicznych w Osiecznej, Miejskiej Górce i Wronkach i złożeniu profesji wieczystej 31 lipca 1930 na ręce prowincjała o. Augustyna Gabora, otrzymał święcenia kapłańskie w Poznaniu 7 maja 1933 z rąk bpa Walentego Dymka.
Jako neoprezbiter współpracował w wydawnictwie prowincjalnym w Panewnikach przy wydawaniu niemieckojęzycznej wersji periodyku franciszkańskiego „Szkoła Seraficka”. W latach 1935–1938 o. Hoszycki pracował jako duszpasterz w konwencie w Pakości, zaś bezpośrednio przed wybuchem II wojny światowej w Wieluniu. Lata okupacji spędził w Pabianicach, gdzie był kapelanem sióstr zakonnych. Pod koniec 1942 ks. Roman Gradolewski namówił go do objęcia Parafii NMP w Pabianicach i pracy duszpasterskiej dla katolików języka niemieckiego. Wahał się siedem tygodni.