W Łodzi działał zbór polskojęzyczny oraz niemieckojęzyczny.

Badacze Pisma Świętego odmawiali odbycia służby wojskowej, za co byli skazywani na kary więzienia.

W roku 1921 działała grupa w Wieluniu, w 1922 w Zduńskiej Woli, a w 1924 w Zawadach i Bałuczu.

W 1922 roku na dorocznej Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa w Łodzi zebrało się – 25, w 1923 – 30 osób. W kwietniu 1923 roku polskojęzyczny zbór w Łodzi składał się z około 50 osób. Zebrania w niedziele odbywały się w lokalu przy ul. Głównej 1.

Byłą łódzką halę fabryczną przystosowano, aby latem 1924 roku zorganizować w niej pierwszą konwencję (zgromadzenie) z udziałem około 200 osób. W roku 1924 na Wieczerzy Pańskiej w Pabianicach były obecne 44 osoby, a w Łodzi – 92. Wacław Wnorowski, przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, wygłosił w Łodzi wykład „Nieunikniona katastrofa nad światem”, na którym było obecnych ponad 2000 osób, a dla prawie drugich tyle nie było już miejsca. W każdą niedzielę urządzano spotkania w największych salach łódzkich teatrów.