Klasztor bernardynów w Zasławiu () – były klasztor oo. Bernardynów wraz z kościołem św. Michała. Obecnie więzienie.
Historia Dawniej w tym miejscu znajdował się monaster Trójcy Przenajświętszej, w którym czczona była Zasławska Ikona Matki Bożej. Na zamówienie wołyńskiej księżnej Anastazji Zasławskiej powstał tam też Ewangeliarz peresopnicki.
Fundatorem klasztoru oo. Bernardynów był książę Janusz Zasławski a architektami Jakub Madlain i Bernard Awelides. Budowa trwała od 1602 do 1630. W czasie powstania Chmielnickiego 1648 zespół klasztorny został uszkodzony. W latach 1727–1780 odbyła się rekonstrukcja klasztoru. Od roku 1797 mieściła się tu główna siedziba Ruskiej prowincji. Od roku 1841 dekretem carskim klasztor został uznany za «etatowy 2 klasy», mieli w nim mieszkać do śmierci bernardyni usuwani z likwidowanych klasztorów, a po zgonie ostatniego z nich klasztor miano zamknąć. Na początku XX wieku służył władzom carskim jako miejsce odosobnienia nieprawomyślnych księży katolickich. W 1910 roku zmarł ostatni zasławski zakonnik. W 1914 roku bernardyni wrócili do Zasławia. Ostatnim administratorem klasztoru do 1915 był Gustaw Jełowicki. W okresie okupacji sowieckiej klasztor przekształcono na więzienie. Ostatni zakonnik opuścił klasztor w 1932 roku. Kościół pozostawał zamknięty. W XXI w.