Labry czarne, podbite srebrem.
Jan Karol Dachnowski opisał podobny herb (bez klejnotu), z cietrzewiem stojącym na pagórku.
Najwcześniejsze wzmianki Herb w wariancie podstawowym wymieniany w herbarzach Dachnowskiego (Herbarz szlachty Prus Królewskich), Bonieckiego (Herbarz polskie, z małą odmianą), Leszczyca (Herby szlachty polskiej), oraz przez Piekosińskiego (Herold polski). Odmiany śląskie tego herbu zobaczyć można w Nowym Siebmacherze, z czego herb baronowski pochodzi z końca XVIII wieku. Wariant IIa wymieniany jest przez Dachnowskiego, Siebmachera i Piekosińskiego.
Rodzina Birkhanów Szlachta pruskiego pochodzenia osiadła na Śląsku w drugiej połowie XVIII wieku. Występowało na Śląsku kilka rodzin takiego nazwiska o trudnym do ustalenia stopniu pokrewieństwa. Przedstawiciele linii śląskiej to m.in.: Jakub Albrecht von Birkhan, major pruski, właściciel Leśnicy i Rozwadzy koło Kędzierzyna na Górnym Śląsku, Wilhelm Gottlieb Ernest, uzyskał w 1793 roku inkolatRodzaj indygenatu stosowanego na ziemiach czeskich i austriackich śląski, w tym samym roku był starostą pszczyńskim, Karol von Birkhan z Ostromęcka otrzymał w 1786 (1787) tytuł baronowski z ubogaceniem herbu, adoptował Karola Fryderyka (zm.