200px|right|thumb|Trójramienny krzyż przy cerkwi św. Mikołaja w Brzeżanach. Krzyż tego typu był symbolem ruchu obrzędowego w Galicji Ruch obrzędowy w Galicji – działania podejmowane przez duchowieństwo greckokatolickie w Galicji na rzecz usunięcia z liturgii elementów o genezie łacińskiej, jakie pojawiły się w niej między XVII a XIX stuleciem. Był on metodą walki o samostanowienie narodowe Rusinów (Ukraińców) galicyjskich. Wzorem dla duchownych zaangażowanych w ruch obrzędowy były tradycje Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Ruch obrzędowy, trwający z największą siłą od końca lat 50. XIX w. do początków kolejnej dekady, był prowadzony z inicjatywy oddolnej, bez skoordynowanego planu i bez oficjalnej sankcji hierarchii greckokatolickiej.
Tło historyczne W Cerkwi unickiej, posługującej się rytem bizantyjskim, tendencje do przejmowania pewnych elementów rytu łacińskiego (latynizacja) były bardzo silne od samego momentu zawarcia unii brzeskiej. Jedną z przyczyn tego procesu było współistnienie Kościołów wschodniego i zachodniego na ziemiach polskich. Drugim powodem było przekonanie, że przyjmowanie obcych tradycji liturgicznych stanowi dowód lojalności unitów wobec katolicyzmu. Elementy łacińskie, różniące Cerkiew unicką od prawosławnej burzyły stereotyp głoszący, że unia i prawosławie de facto niczym się nie różnią.