Włodzimierz Arwaniti (ur. 6 września 1890 w Rawie Mazowieckiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Zarys biografii Syn Jana i Marii z Giełczewskich. W 1912 ukończył Michajłowską Akademię Artylerii w Petersburgu. Do 1918 służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Od marca do maja 1918 w I Korpusie Polskim w Rosji. Początkowo w dywizjonie artylerii konnej Dywizji Ułanów, a następnie w jednej z brygad artylerii.
W listopadzie 1918, w stopniu kapitana, został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 1 pułku artylerii polowej Legionów. W składzie tego pułku wziął udział w wojnie z bolszewikami.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 166. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii ciężkiej w Wilnie. 8 stycznia 1924 roku zmieniono mu lokatę na liście starszeństwa z „166” na „68,5”. Następnie pełnił służbę w 9 pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej. Od 22 grudnia 1927 roku do 13 marca 1928 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku manewrowego artylerii w Toruniu-Podgórzu. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony do 28 pułku artylerii polowej w Zajezierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.