Oprócz Dywizji Zmechanizowanej działały też w składzie jednostek piechoty plutony zwiadowcze, wyposażone w zdobyczne samochody pancerne BA-10 i BA-20 oraz czołgi pływające T-37 i T-38.
30 czerwca na bazie Brygady Pancernej sformowano Dywizję Pancerną, której dowództwo objął gen. E.R. Lagus. Zamierzano włączyć do niej dywizjon dział samobieżnych, ale brakowało do niego sprzętu wojskowego. Dlatego na podwoziu 18 czołgów BT-7 zamontowano brytyjską haubicę 4,5-calową (kal. 114 mm). Pojazdy otrzymały oznaczenie BT-42. Po zakupie w 1943 r. w Niemczech 45 samobieżnych dział szturmowych StuG 40 natychmiast przezbrojono dywizjon w nowy lepszy sprzęt pancerny, zaś działa BT-42 przeniesiono do nowo sformowanej Samodzielnej Kompanii Pancernej.
Po nawiązaniu bliższych kontaktów z Niemcami do szkoły pancernej w okupowanej Warszawie została wysłana grupa fińskich oficerów. W poł. czerwca 1944 r. Dywizja Pancerna miała na stanie: 6 czołgów T-28, 98 T-26, 1 T-50, 2 T-34, 1 KW-1, 4 T-38, 14 dział samobieżnych BT-42, 29 StuG-40, 6 samobieżnych dział przeciwlotniczych Anti II i 18 ciągników T-20. Finowie zamierzali zmienić ten sprzęt pancerny na bardziej nowoczesny drogą dalszych zakupów w Niemczech, ale z powodu rozpoczęcia rozmów pokojowych z Sowietami wszelkie kontakty zostały zerwane.