Piotr Nikołajewicz Kuczinski, ros. Петр Николаевич Кучинский (ur. 22 grudnia 1904 we wsi Dołgoje w mińskiej guberni, zm. ?) – radziecki wojskowy (kapitan), adiutant dowódcy 1 Wschodniego Pułku Zapasowego „Środek”, a następnie dowódca jednej z kompanii pułku, adiutant dowódcy 3 Pułku Piechoty 1 Dywizji Piechoty Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej, oficer Armii Czerwonej, a następnie SMIERSZ-a w okresie powojennym.
We wrześniu 1924 został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Ukończył mińską szkołę wojskową, po czym objął dowództwo plutonu 81 Pułku Strzeleckiego 127 Dywizji Strzeleckiej. Od listopada 1929 dowodził częścią gospodarczą pułku. Od lutego 1932 r. pełnił analogiczną funkcję w 2 Dywizjonie Pociągów Pancernych. W sierpniu tego roku odszedł do rezerwy. Podjął pracę w komitecie wojskowym w Moskwie. W 1938 r. awansował do stopnia porucznika rezerwy. Od września 1939 r. ponownie służył w Armii Czerwonej. Objął funkcję starszego adiutanta batalionu 664 Pułku Strzeleckiego 130 Dywizji Strzeleckiej. Wkrótce został zastępcą szefa sztabu pułku. Od lipca 1941 r. dowodził 53 Samodzielnym Batalionem Zaopatrzeniowym Frontu Południowo-Zachodniego. Awansował na kapitana. Na pocz. listopada tego roku podczas próby wydostania się z okrążenia w rejonie Kijowa dostał się do niewoli niemieckiej.