We wrześniu 2010 objął stanowisko ministra stanu ds. polityki gospodarczej i fiskalnej, ministra stanu ds. nauki i techniki oraz ministra stanu ds. polityki w przestrzeni kosmicznej w rządzie Naoto Kana. W styczniu 2011 objął urząd ministra gospodarki, handlu i przemysłu. W kwietniu 2011, po katastrofie w elektrowni atomowej w Fukushimie, objął dodatkowo stanowisko ministra stanu ds. incydentów nuklearnych, będąc odpowiedzialnym za środki podejmowane na rzecz przywrócenia kontroli nad uszkodzoną elektrownią. W tym czasie coraz bardziej dystansował się polityki premiera Kana, zakładającej ograniczenie znaczenia energii atomowej w krajowej gospodarce.
W sierpniu 2011, po rezygnacji ze stanowiska premiera i szefa Partii Demokratycznej przez Naoto Kana, został jednym z 5 kandydatów na jego następcę. Uzyskał poparcie od jednego z byłych przewodniczących partii, Ichirō Ozawy, który stał na czele jednej z największych frakcji partyjnych. W partyjnym wyborach 29 sierpnia 2011 wygrał pierwszą rundę głosowania (uzyskał 143 głosy), pokonując ministra finansów Yoshihiko Nodę (102 głosy) oraz byłego szefa dyplomacji Seiji Maeharę (74 głosy). W drugiej rundzie głosowania przegrał jednak z Nodą, który uzyskał poparcie od Maehary, stosunkiem głosów 177 do 215.
Przypisy
Kategoria:Japońscy ministrowie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Keiō Kategoria:Ludzie urodzeni w Tokio Kategoria:Urodzeni w 1949