Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Po ukończeniu wojennego kursu szkoły podchorążych w latach 1919–1920 walczył w szeregach 9 pułku piechoty Legionów na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w dowództwie 3 Dywizji Piechoty Legionów, a jego oddziałem macierzystym był 9 pułk piechoty Legionów. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1918. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1922–1924 był dowódcą kompanii w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. W lipcu 1924 został przeniesiony do 40 pułku piechoty we Lwowie. 2 grudnia 1930 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 40. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Przez 5 lat pełni funkcję adiutanta Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie; z kolei – do chwili wybuchu wojny – był oficerem ordynansowym generała brygady Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, a od 1938 roku dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku wziął udział w bitwie nad Bzurą, a następnie wraz z gen. Tokarzewskim i grupą kilkunastu oficerów przedostał się do oblężonej Warszawy.