Bezpośrednio po ukończeniu studiów kontynuował dalsze kształcenie będąc asystentem w Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego w Przemyślu. Odbywał staże naukowe w kraju i zagranicą, głównie za pośrednictwem Polskiej Akademii Nauk, w tym od 1979 roku kilka paromiesięcznych na Ukrainie, gdzie zajmował się kwerendą zasobów archiwów i bibliotek lwowskich oraz innych. W 1980 roku został zatrudniony na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (od 2001 roku Uniwersytet Rzeszowski) na stanowisku adiunkta. Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 1981 roku na swojej macierzystej uczelni na podstawie pracy nt. Dzieje opieki społecznej w ziemi przemyskiej i sanockiej w XVI-XVIII w. W 1994 roku Rada Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia na podstawie rozprawy nt. Ludność pogranicza polsko-ruskiego w drugiej połowie XVIII w. Stan. Rozmieszczenie. Struktura wyznaniowa i etniczna. W tym samym roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Historii WSP w Rzeszowie. Był tam ponadto kierownikiem Zakładu Statystyki i Demografii Historycznej oraz Pracowni Kartografii Historycznej.