Kazimierz Franciszek Burczak (ur. 13 marca 1895 we Lwowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Bronisławy z Jędrychów, urodzony 13 marca 1895 we Lwowie. Ukończył sześć klas gimnazjum we Lwowie i jeden rok Wyższej Szkoły Leśnej w Hranicach. W latach szkolnych działał w tajnym skautingu i w „Zarzewiu”, a także należał do organizacji strzeleckich.
Po wybuchu I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 25 maja 1915 w bitwie pod Konarami został ciężko ranny. 4 czerwca 1916 wyróżnił się w walkach nad Styrem. W 1917 skończył szkołę oficerską przy 1 pułku piechoty w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej w stopniu plutonowego i został wysłany na front włoski 30 września 1917, gdzie został ranny po raz drugi. W czerwcu 1918 zdezerterował z wojska austriackiego, wrócił do kraju i podjął działalność konspiracyjną w Okręgu VIII (lubelski) Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie od 30 lipca do 1 listopada 1918 pełnił funkcję komendanta podobwodu lubelskiego.