Aktywnie uczestniczył w wielu akcjach propagandowych, wywiadowczych i bojowych. Został ponownie aresztowany, lecz i tym razem udało mu się uciec, aby kontynuować walkę. W jednej z potyczek został ranny. Po pobycie w szpitalu wileńskim otrzymał ze sztabu I Dywizji Legionów rozkaz podjęcia pracy w Towarzystwie Straży Kresowej. Pomagał władzom administracyjnym organizować urzędy w starostwach i powiatach miast Ziemi Wileńskiej. W 1919 roku w Budsławiu, w ramach Towarzystwa Straży Kresowej, otworzył Dom Ludowy, zorganizował Kółko Rolnicze, Koło Młodzieży Wiejskiej i kurs dla nauczycieli. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w latach 1919–1920 służył w Wydziale Propagandy Inspektoratu Armii. Czynnie uczestniczył w Bitwie Warszawskiej, przyczyniając się do pokonania bolszewików i zwycięstwa pod Radzyminem. Na rozkaz gen. Hallera został oddelegowany do Dowództwa Straży Kresowej w Wilnie i dyspozycji gen. Żeligowskiego.