Nieostrość nazw polega na tym, że mimo zapoznania się z cechami danych przedmiotów, nie o każdym potrafi się orzec, czy jest on, czy nie jest desygnatem określonej nazwy.
Nieostrość nazw Daną nazwę nazwie się nieostrą, jeżeli zwyczaj językowy ustala, że pewne przedmioty są jej desygnatami, ale nie ustala, czy są to jej wszystkie desygnaty, bądź też, że pewne przedmioty nie są jej desygnatami, ale nie przesądza, czy są to wszystkie przedmioty niebędące jej desygnatamiAjdukiewicz Kazimierz: Logika pragmatyczna. PWN, Warszawa, 1975, s. 58.. Przykład Osoba o wzroście 250 cm jest, bez wątpienia, desygnatem nazwy „wysoki człowiek”. Zwyczaj językowy nie przesądza jednak o tym, czy „wysokim” jest również człowiek o wzroście 175 cm: jednym osoba taka wyda się wysoka, podczas gdy inni orzekną o jej wzroście, że jest raczej „średni”. Karta z wynikami badań, przekazana lekarzowi przez pacjenta w czasie wizyty, nie jest raczej desygnatem nazwy „łapówka”. To, czy desygnatem tej nazwy jest – w przedstawionej sytuacji – bukiet kwiatów, jest już natomiast kwestią problematyczną.