W Państwowym Instytucie Geologicznym Jesienią 1950 prof. M. Książkiewicz skierował go do Wydziału Złóż Rud Żelaza Oddziału Karpackiego Państwowego Instytutu Geologicznego, w którym do 1952 kierował Pracownią Stratygrafii, zorganizowaną do badań iłów rudonośnych środkowej jury krakowsko-częstochowskiej. Rozszerzył wówczas swoje badania skał retyku i liasu na obszar między Krakowem a Wieluniem.
W kolejnych latach (1952–1966) kierował w tym Zakładzie Pracownią Poszukiwań Złóż Rud Żelaza na Niżu Polskim. W 1953 został z całym Wydziałem (przemienionym na Zakład) przeniesiony do Warszawy. W latach 1954–1955 prowadził poszukiwania osadowych złóż rud żelaza w jurze środkowej antykliny kłodawsko-łęczyckiej. W rejonie Łęczycy odkrył w utworach doggeru i udokumentował złoże syderytów samotopliwych. Za to odkrycie otrzymał w 1955 indywidualną Nagrodę Państwową III stopnia. W oparciu o uzyskane materiały paleontologiczne opracował szczegółowy podział stratygraficzny jury środkowej.
W 1957 uzyskał w Instytucie Geologicznym (IG) w Warszawie stopień doktorski (kandydata nauk) za pracę „Retyk i lias między Krakowem a Wieluniem”. Promotorem był prof. dr Edward Passendorfer.