Podkreślała, że ona i inne kobiety złożyły wcześniej zeznania przed urzędnikami, które były dostępne dla haskich śledczych. Doradca i rzecznik Del Ponte przyznał, że brak było informacji pozwalających na postawienie oskarżonemu zarzutów przez Biuro Prokuratora Generalnego. Potwierdził, że powzięto liczne informacje dotyczące zgwałceń w Wiszegradzie ale oskarżyciele Trybunału „nie zdołali dotrzeć do świadków” przed skompletowaniem aktów oskarżenia. „Strategia realizacji” ONZ przed Trybunałem wykluczyła możliwość wniesienia nowych zarzutów lub modyfikacji już istniejących, z wyjątkiem sytuacji, w których sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sądy krajowe. Del Ponte sugerowała, że Trybunał mógł przekazać sprawę Lukicia do Wydziału Zbrodni Wojennych w sądzie w Sarajewie i wezwać Stowarzyszenie Kobiet Ofiar Wojny do współpracy z miejscowymi oskarżycielami, by doszło do zmiany zarzutów.
Ostatecznie, 12 lipca 2008, niespełna miesiąc przed rozpoczęciem procesu prokurator złożył wniosek o zgodę na zmianę aktu oskarżenia, dodając gwałt i niewolnictwo seksualne do zarzutów.