We wrześniu 1658 utworzono, współdziałającą z oddziałami cesarskimi i brandenburskimi, dywizję pod dowództwem Stefana Czarnieckiego. W jej skład weszły trzy pułki jazdy koronnej, w tym królewski dowodzony przez samego Stefana Czarnieckiego, a liczący 3 chorągwie husarskie i 18 kozackich, tatarskich oraz wołoskich.
W wyniku silnego wyczerpania kraju długoletnią wojną z Turcją, w 1690 sejm warszawski obniżył komput wojska koronnego i ustalił liczbę husarii na 2810 koni, pancernych na 8500 koni a lekkich na 2500 koni. Zgodnie z tym etatem pułk królewski posiadał 7 chorągwi husarskich i 8 pancernych. Łącznie 1730 koni.
W 1699 sejm zwyczajny pacyfikacyjny uchwalił przejście wojska na stopę pokojową. Jazda polska liczyła: 1360 husarzy, 4828 pancernych, 650 wołochów i 900 arkebuzerów. Zgodnie z nowym komputem pułk posiadał wtedy: 9 chorągwi husarskich, 11 chorągwie pancerne; razem 1310 koni.
W związku z rozpoczynającą się wielką wojną północną, w organizacji jazdy narodowego zaciągu zaszły pewne zmiany. W 1702 w strukturze pułku znajdowały się 3 chorągwie husarskie, 6 chorągwi pancernych – razem 740 koni, a w 1704 to 4 chorągwie husarskie, 8 chorągwi pancernych – razem 1280 koni.