Efraim – kronikarz bizantyński żyjący na przełomie XIII i XIV wieku, autor wierszowanej kroniki przedstawiającej cesarzy rzymskich od Kaliguli do Michała VIII Paleologa.
O Efraimie wiadomo tylko, że żył na przełomie XIII i XIV wieku i pochodził z trackiego miasta Ajnos. Swoją wierszowaną kronikę napisał około 1313 roku. Leo Allatius nadał jej tytuł Historia powszechna w wierszach jambicznych (Chroniké historia diá stíchon iambikon), kolejny wydawca Angelo Mai zatytułował ją Cesarze kroniki Ephraimowej (Ephraimíu chronikú kájsares). Kronika zachowała się w trzech rękopisach. Najstarszy pochodzi z XIV wieku.
Kronika została napisana trymetrem jambicznym. Obejmuje 9564 wiersze. Przedstawia cesarzy rzymskich od Kaliguli (37 r.) po Michała VIII Paleologa (1282 r.). Początek, opisujący prawdopodobnie panowanie Juliusza Cezara lub przynajmniej Oktawiana Augusta, zaginął. Każdą biografię autor opatrzył imieniem cesarza i latami jego panowania, skupiając się na przedstawieniu jego charakteru i związanych z nim anegdot i ciekawostek. Najwięcej miejsca poświęcił cesarzom sobie najbliższym: Komnenom, Angelosom i Laskarysom.