Jakub Górka (ur. 16 lipca 1864 w Borzęcinie, zm. 8 marca 1917 w Tarnowie) – polski duchowny katolicki, historyk Kościoła katolickiego, wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Antoniego i Agnieszki z domu Nowak. Miał pięcioro rodzeństwa. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości i w Tarnowie, a gimnazjum w Tarnowie (matura w 1885 roku). W gimnazjum należał do najlepszych uczniów i dlatego otrzymał stypendium ufundowane przez biskupa Pukalskiego. Po wstąpieniu do Seminarium Duchownego od razu zwrócił na siebie uwagę jako zdolny i pobożny alumn. Przyjaźnił się z późniejszym generałem jezuitów Władysławem Ledóchowskim. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1889 roku z rąk bpa Ignacego Łobosa pracował jako wikariusz w Wierzchosławicach i w Chełmie. W 1890 r. został skierowany na studia z historii Kościoła w Wiedniu, które zakończył doktoratem. Po powrocie do Tarnowa w 1893 roku objął stanowisko wykładowcy historii Kościoła w seminarium duchownym i pracował w tym charakterze do końca życia. Działał w organizacjach religijnych i charytatywnych. W marcu 1901 roku wybrano go prezesem Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Rękodzielniczej i Przemysłowej „Ojczyzna". Od 1903 roku był moderatorem Sodalicji Mariańskiej Panów, która m.in.