Szarif () – tytuł władców Mekki. Dynastia potomków Hasana, syna kalifa Alego i Fatimy. Objęli władzę w Mekce około 960 r. Szarifowie byli zaangażowani w walki wewnętrzne między lokalnymi władcami Arabii, co uniemożliwiło im stworzenie silnego organizmu państwowego. Choć formalnie zachowywali niezależność, byli zawsze uzależnieni od władzy kalifów, a następnie Mameluków i Osmanów. Ostatni szarif został obalony przez Saudów w 1925 r.
Lista szarifów Mekki Ród Musawi Muhammad ad Abu Jafar al-Thalab (967–980) Isa (szarif) (980–994) Abu al-Futuh (994–1039) Szukr (1039–1061)
Ród Haszymitów Abu Haszim Muhammad (1063–1094)
Ród Katady Katada Abu Aziz (1201–1220) Al-Hasan Abu Saad (1241–1254) Muhammad abu Nubaj I (1254–1301) Rumaitha Abu ar-Rada (1301–1346) Aljan Abu Sardża (1346–1375) Hasan II (1394–1425) Barakat I (1425–1455) Malik al-Adil Muhammad III ibn Barakat (1455–1497) Barakat II ibn Muhammad (1497–1525) Muhammad Abu Numadż II Nazim ad-Din ibn Barakat (1525–1583) Hasan III ibn Muhammad Abu Numadż (1583–1601) Idris II Abu Aun ibn Hasan (1601–1610) Muhsin I ibn Husajn (1610–1628) Ahmad ibn Talib al-Hasan (1628–1629) Masud I ibn Idris (1629–1630) Abdullah I ibn Hasan (1630–1631) Zajid ibn Muhsin (1631–1666) Saad (1666–1667) Muhsin ibn Ahmad (1667–1668) Saad (1668–1670) Hamud ibn Abdullah ibn Hasan I