You Turn Me On” i pastiszowy „Benny the Bouncer”.
Kolejne trzy lata muzycy poświęcili na odpoczynek od pracy studyjnej. W tym czasie wydali tylko koncertowy, trzypłytowy album Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends.
Grupa ponownie się uaktywniła w roku 1977 by nagrać album Works Volume 1, wyjątkowy w historii grupy i progresywnego rocka w ogóle. Koncepcja zasadzała się na pomyśle składanki, na której każdemu artyście dano do wypełnienia jedną stronę winylowego krążka. Pozostałą czwartą stronę (dwupłytowego albumu) wypełniła muzyka zespołowa – tym razem tylko dwa utwory: własna wersja „Fanfare for the Common Man” Aarona Coplanda oraz zespołowa kompozycja „Pirates”. Obie stanowią bardzo ważne pozycje w dorobku grupy. Strony solowe jednakże pokazują jak różne koncepcje muzyczne wypracowali poszczególni muzycy. Keith Emerson skomponował i nagrał wraz z orkiestrą koncert fortepianowy w stylu neoklasycznym, Greg Lake nagrał pięć romantycznych ballad w tym piękną „C’est la Vie” a Carl Palmer stworzył eklektyczny zestaw utworów wyraźnie zmierzający w stronę jazz rocka.