Prędkość maksymalna wynosiła 6 węzłów.
Wszystkie trzy kanonierki budowy Jamesa Browna uważano za mało udane, aczkolwiek „Indianola” była prawdopodobnie najlepszą z nich. Były one słabo zbudowane i mało odporne na ciosy, uważane w istocie za prowizoryczne, stosunkowo tanie okręty pancerne służące do wsparcia ogniowego ataków na forty. Koszt wszystkich trzech okrętów wyniósł tylko nieco więcej niż koszt jednego monitora.
Służba Jeszcze przed wodowaniem nieukończony okręt został 2 września przejęty przez lokalne dowództwo Armii USA brygadiera generała Lewisa Wallace’a w celu pomocy w odparciu spodziewanego ataku na Cinncinati konfederatów pod dowództwem Edmunda Kirby Smitha, którzy zdobyli Covington. Jego dowódcą został mianowany 18 września Acting MasterOdpowiednik porucznika, mianowany na czas wojny. Edward Shaw. Okręt wodowano 4 września 1862 roku, a uznano za zdolny do akcji 23 października, chociaż wciąż nie był w tej dacie ukończony. Atak konfederatów jednak nie nastąpił i okręt powrócił do stoczni w celu wykończenia. Niski stan wody na rzece Ohio wstrzymał następnie przejście okrętu na docelowy teatr działań. USS „Indianola” została ostatecznie 14 stycznia 1863 roku przyjęta do służby w marynarce USA, której w międzyczasie podporządkowano Zachodnią Flotyllę Kanonierek (należącą poprzednio do Armii).