Stanisław Błaszkowiak (ur. 10 listopada 1893 w Radzewie, zm. 8 listopada 1975 w Gdańsku) – polski specjalista budowy mostów, profesor Politechniki Gdańskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życiorys Był synem Franciszka (cieśli) i Józefy z Nawrotów. Uczęszczał do gimnazjum w Śremie (1904–1913), następnie podjął studia inżynierskie na Politechnice w Charlottenburgu (1913–1916); nie ukończył studiów, został powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach uczestniczył w walkach I wojny światowej.
Po wojnie rozpoczął pracę w PKP w kierownictwie budów linii kolejowych. W latach 1921–1925 studiował na Politechnice Gdańskiej; pracował jednocześnie – do wybuchu II wojny światowej – jako kierownik Działu Podtorza i Mostów w dyrekcjach okręgowych kolei w Gdańsku (1923–1929), Toruniu (1929–1938) i Poznaniu (1938–1939).
W czasie okupacji pracował jako księgowy w fabryce pończoch w Częstochowie, następnie w kolejnictwie w Krakowie; pozostał związany z koleją krótko po wojnie – w Krakowie (styczeń–luty 1945) i Poznaniu (1945–1947).