Sterówka była nakryta charakterystyczną dla tego okrętu żelazną kopułą grubości 45 mm (1¾ cala). Cytowane dane pochodzą z najbardziej szczegółowego źródła, lecz w publikacjach spotykane są także inne dane odnośnie do opancerzenia (np. z płyt żelaznych grubości 25–76 mm) lub rozmiarów okrętu, czemu sprzyjał brak oficjalnych planów i kolejne przebudowy jednostki.
Podczas ostatniej modernizacji wzmocniono także dziób, wypełniając go drewnem w celu przystosowania do taranowania. Znacząco zwiększyły się wymiary okrętu, do 62,5 m długości i 18,3 m szerokości (205 na 60 stóp) oraz ponaddwukrotnie wzrosła jego wyporność – do 1000 ton. Na skutek większej wyporności, główny pokład (wewnątrz kazamaty) znajdował się zaledwie 7 cm nad poziomem wody. Poszerzone boki kadłuba ochraniały w pewnym stopniu przed taranowaniem (według relacji dowódcy, boczne „sponsony” w tym celu istniały jednak już w czasie walk w lutym 1862 roku). Zamontowano także mocniejsze kotły i maszyny parowe i być może większe koło łopatkowe, co sugeruje jego osłona wystająca ponad wysoką kazamatę;