Zasadnicze problemy gnębiące wówczas bakufu i jego wasali należały do sfery gospodarczej. Yoshimune rozpoczął program oszczędności i prostoty w życiu publicznym i prywatnym. Ogłosił liczne zalecenia moralne, wzywając samurajów do odrodzenia ducha bojowego i do uczciwości w pełnieniu urzędów. Opracował dla każdej klasy społecznej szczegółowe przepisy ograniczające zbytek. W polityce gospodarczej kładł nacisk na rozwój rolnictwa (m.in. wprowadzanie nowych upraw, ale i stałego podatku rocznego, niezależnego od wysokości zbiorów) oraz pełnowartościowość pieniądza. Zarządził bicie nowej monety. Dla ustabilizowania ceny ryżu wprowadził kontrolę skupu i sprzedaży.
Yoshimune ograniczył obowiązek okresowego przebywania daimyō na jego dworze (system sankin-kōtai) w Edo i nałożył na ich posiadłości podatek przeznaczony na spłaty długów swoich podwładnych. Ogłosił także moratorium na należności samurajów wobec kupców. Od 1721 roku wprowadził spisy ludności, przeprowadzane co pięć lat. Wprowadził wynagrodzenie uzupełniające, pozwalające utalentowanym ludziom o niskim dochodzie i pozycji społecznej ubiegać się o wyższy urząd. W 1720 roku cofnął zakazSiogunat Tokugawa prowadził politykę izolacjonizmu (sakoku). Wjazd obcokrajowców i wyjazd Japończyków były zabronione.