Śląski Związek Bankowy (niem. Schlesischer Bankverein) – działający w latach 1856–1917 bank z siedzibą we Wrocławiu, przejęty przez Deutsche Bank w 1917 roku.
Został założony jako spółka komandytowa 17 lipca 1856 roku. Komplementariuszami w spółce byli bankierzy Heinrich Fromberg i hrabia Adrian Joseph von Hoverden z Wrocławia oraz Wilhelm Lehfeld z Głogowa. Lehfeld był właścicielem banku Lehfeld Bambergs Witwe & Söhne w Głogowie, który stał się pierwszą filią banku.
Wskutek niekorzystnej sytuacji gospodarczej na Śląsku w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku uzyskiwana dywidenda wynosiła 6%. W 1868 Związek zakupił majątek Kuhnern łącznie z cukiernią i sprzedał go w 1889 z niewielkim zyskiem.
Po powstaniu II Rzeszy Niemieckiej w 1871 roku zaczęło powstawać wiele zakładów przemysłowych. Poprzez utworzenie wielu spółek-córek Związek rozszerzył swą działalność na całą Prowincję Śląską.
W 1886 roku otwarto filię w Legnicy. W 1897 roku większość akcji Związku została wykupiona przez Deutsche Bank. W latach 1898–1899 zlecono wybudowanie nowego budynku dyrekcji we Wrocławiu przy Albrechtstraße 33/34.