Przeszedł w stan spoczynku w 1745, aby zapewnić, że nikt nie będzie dążył do zagrożenia pozycji przywódczej Ieshige, który panował do 1760 roku.
Ieshige nie był zainteresowany rządzeniem i przekazał pełnomocnictwa szambelanowi Ōoka Tadamitsu (1709-1760). Sam oficjalnie wycofał się w 1760 roku, stając się ō-goshoShin-meikai-kokugo-jiten, Sanseido, Tokyo 1974 (siogunem w stanie spoczynku). Swoim następcą mianował swojego najstarszego syna, Ieharu, który został dziesiątym siogunem. Ieshige zmarł rok później.
Za czasów panowanie Ieshige kraj był nękany przez korupcję, klęski żywiołowe, okresy głodu, a niezdarność władcy w rozwiązywaniu tych problemów bardzo osłabiła pozycję klanu Tokugawa.
thumb | right | Pamiątkowy pomnik Ieshige w świątyni Zōjō-ji Ieshige zmarł w 1761 roku. Jego pośmiertne imię brzmi Junshin-in, a grób znajduje się w mauzoleum rodziny Tokugawa, w świątyni buddyjskiej Zōjō-ji, położonej w Shiba, części tokijskiej dzielnicy Minato. Jego szczątki ekshumowano i poddano badaniom naukowym w latach 1958-1960. Okazało się, że zęby są krzywe i zdeformowane, co potwierdza historyczne doniesienia na temat wad wymowy Ieshige.
Ery bakufu Ieshige Lata rządów siogunów dzielone są na ery zwane nengō: Enkyō (1744–1748) Kanen (1748–1751) Hōreki (1751–1764)
Przypisy