Na skutek rygorystycznych prób odbiorczych, dużo dział uległo rozerwaniu podczas strzelań testowych, chociaż przez to, według niektórych autorów, żadne działo nie rozerwało się w służbie.
Najbardziej popularne były działa 9-calowe, w dalszej kolejności 11-calowe. Armaty te znalazły szerokie użycie w wojnie secesyjnej w Stanach Zjednoczonych, na okrętach morskich i rzecznych. Większe armaty nadawały się do walki z nowo powstałymi okrętami pancernymi na małych dystansach. Między innymi, dwa działa 11-calowe stanowiły uzbrojenie pierwszego monitora – USS „Monitor”. Kilkudziesięciu zdobytych dział 9-calowych używali też konfederaci. Działa 15-calowe, opracowane w 1862, stanowiły jedyne uzbrojenie cięższych monitorów Unii. Największym działem było 20-calowe (508 mm) z 1864, o masie lufy ponad 43 tony i masie pocisków 490 kg, lecz nie zdążono go użyć w wojnie secesyjnej, a później nie wykorzystano go w praktyce. Armat Dahlgrena używano jako standardowych w marynarce wojennej USA do połowy lat 80. XIX wieku. W latach 70.