Zagrożony wcieleniem do Wehrmachtu, został wyświęcony na prezbitera 19 grudnia 1942 we Wrocławiu, na rok przed ukończeniem studiów teologicznych i mimo nieosiągnięcia wymaganego wieku, przez miejscowego arcybiskupa metropolitę kardynała Adolfa Bertrama. Inkardynowany został do diecezji katowickiej. W 1946 na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego nostryfikował uzyskane w Vidnavie magisterium z teologii. Na tej samej uczelni w 1952 uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej na podstawie dysertacji Zagadnienie nieskończoności w nauce św. Bonawentury.
Jako wikariusz pracował w latach 1943–1945 w Parafii św. Marii Magdaleny w Chorzowie, a w 1949 w Parafii św. Józefa w Katowicach, której administratorem został w 1958. W międzyczasie od 1951 do 1955 pełnił funkcję rektora Kościoła Najświętszego Serca Jezusowego przy Klasztorze Wizytek w Siemianowicach Śląskich. W 1945 był katechetą w Państwowym Gimnazjum Koedukacyjnym w Nowej Wsi, w latach 1945–1946 w Państwowym Gimnazjum Koedukacyjnym w Pszczynie, w latach 1946–1948 w Miejskim Gimnazjum Żeńskim w Katowicach, a w 1948 w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Żeńskiej Stopnia Podstawowego i Licealnego nr 2 w Katowicach. W 1946 został kapelanem hufca Związku Harcerstwa Polskiego w Pszczynie oraz moderatorem Związku Sodalicji Mariańskiej Uczennic Szkół Średnich.