Niszczyciele typu Gridley – seria czterech amerykańskich niszczycieli z okresu międzywojennego. Zbudowane były w oparciu o projekt wcześniejszego typu Mahan, zmodyfikowany przez biuro konstrukcyjne stoczni koncernu Bethlehem Steel w Quincy, ze wzmocnionym uzbrojeniem torpedowym. Wszystkie służyły w United States Navy podczas II wojny światowej, początkowo na Pacyfiku, pod koniec wojny na Oceanie Atlantyckim. Wkrótce po zakończeniu działań zostały wycofane z linii i sprzedane na złom.
Część źródeł łączy niszczyciele typu Gridley oraz zbliżonego typu Bagley we wspólny typ Craven.
Opis konstrukcji Niszczyciele typu Gridley miały klasyczny kadłub, z uskokiem na wysokości nadbudówki dziobowej, długości całkowitej 104 m (101,8 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokości 10,6 m oraz zanurzeniu maksymalnym 5,2 m. Projektowana wyporność standardowa wynosiła 1500 długich ton (ts). Napęd stanowiły dwa zespoły turbin parowych Bethlehem Steel, napędzające poprzez przekładnie redukcyjne dwa wały napędowe a zasilane w parę przez cztery kotły typu Yarrow o ciśnieniu roboczym 39 atm i temperaturze 371 °C. Spaliny z kotłów odprowadzane były przez jeden komin, co stanowiło novum w konstrukcji amerykańskich niszczycieli.