Niszczyciele typu Bagley – seria ośmiu amerykańskich niszczycieli z okresu międzywojennego. Zbudowane były w oparciu o projekt wcześniejszego typu Gridley (z którymi są przez niektóre źródła łączone we wspólny typ Craven), zmodyfikowany przez biuro konstrukcyjne marynarki, ze innym układem napędowym i niewielkimi modyfikacjami sylwetki. Wszystkie służyły w United States Navy podczas II wojny światowej na Oceanie Spokojnym, trzy z nich zostały utracone w walce. Pod koniec działań zostały przesunięte do drugorzędnych zadań. Wkrótce po zakończeniu wojny ocalałe jednostki zostały wycofane z linii i w większości sprzedane na złom. Dwa były użyte do prób podczas próbnych eksplozji nuklearnych na atolu Bikini.
Opis konstrukcji Niszczyciele typu Bagley miały klasyczny kadłub, z uskokiem na wysokości nadbudówki dziobowej, długości całkowitej 104 m (101,8 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokości 10,6 m oraz zanurzeniu maksymalnym 5,2 m. Projektowana wyporność standardowa wynosiła 1500 długich ton (ts). Napęd, identyczny jak zastosowany na wcześniejszym typie Mahan, stanowiły dwa zespoły turbin parowych Curtis General Electric, napędzające poprzez przekładnie redukcyjne dwa wały napędowe a zasilane w parę przez cztery kotły typu Babcock & Wilcox o ciśnieniu roboczym 28 atm i temperaturze 371 °C.