Thomas Cassin Kinkaid (ur. 3 kwietnia 1888 w Hanover, zm. 17 listopada 1972 w Bethesda) – amerykański wojskowy, admirał United States Navy, dowódca zespołów uderzeniowych floty podczas wojny na Pacyfiku, następnie dowódca VII Floty w czasie bitwy o Leyte i kampanii filipińskiej.
Życiorys Thomas C. Kinkaid był drugim dzieckiem i jedynym synem kontradmirała Thomasa W. Kinkaida. Akademię Marynarki Wojennej ukończył w 1908 roku. Jego pierwszym przydziałem był pancernik „Nebraska”, na którym odbył wokółziemski rejs w składzie Wielkiej Białej Floty. Podczas I wojny światowej służył jako oficer artyleryjski na pancernikach „Pennsylvania” i „Arizona”. Na początku lat 20. był szefem sztabu komendanta oddziału wydzielonego US Navy na wodach tureckich, kontradmirała Marka L. Bristola. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, w 1924 roku objął swoje pierwsze dowództwo, na niszczycielu „Isherwood”. W 1930 roku ukończył Naval War College i został mianowany sekretarzem Rady Głównej Marynarki (General Board). W 1932 roku uczestniczył w konferencji rozbrojeniowej w Genewie.